การเดินทางของสายลม#2

มีนกตัวหนี่งถามสายลมว่า….เหงาไหม
สายลมตอบ…ไม่เหงา
นกถามอีกว่า….ทำไม
สายลมตอบ…จะเหงาทำไม ในเมื่อ เราเป็นสายลม จะไปไหนมาไหนก็ได้

“อยากทำอะไรก็ทำ เบื่อๆก็เปลี่ยนที่ไป เหงาไม่เหงา มันอยู่กับตัวเราไม่ใช่ใคร”

นกถามอีกว่า….งั้นไม่อยากมีใคร ไปด้วยเหรอ งั้นเราไปเป็นเพื่อนไหม
สายลมตอบ ….ก็แล้วแต่ (แล้วเวลาก็ผ่านไป)
นกก็ยังคอยบินตามสายลมไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ
วันหนึ่งนกก็ถามสายลมอีกว่า….สายลมเธอทำไมไม่รู้จักอยู่กับที่ บ้าง เราตามเธอไม่ทันนะ
สายลมตอบ …ก็เราเป็นสายลมนะ
นกตัดพ้อ….แต่เราเป็นนกนะ มีชีวิต มีจิตใจ เราก็เหนื่อยเป็นนะ
สายลมพูด….แต่เราเป็นสายลม ไม่มีชีวิต ไม่มีจิตใจ
สายลมพูดเสร็จ ก็ลอยต่อไป ทิ้งให้นกน้อยลอยเคว้งคว้างอยู่คนเดียว จนตกต้องบินอย่างไร้จุดหมาย
ต้นไม้เห็นนกบินอย่างอ่อนแรงก็เลยถามว่า…เป็นอะไรเล่าเจ้านกน้อยทำไมดูแย่ขนาดนี้
นกตอบอย่างหงอยๆ… เปล่าเราแค่ต้องการพักหนะ
ต้นไม้ก็เสนอว่า…งั้น มาพักอยู่กับเราก็ได้เราไม่ไปไหนหรอก หายดีก็ค่อยไป
นกเหลียวไปมองต้นไม้แล้วพูดอย่างเศร้าสร้อย….ขอบใจนะขอพักสัก เดี๋ยวก็แล้วกัน
เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ นกน้อยก็อาศัยอยู่ที่ต้นไม้นั้นเอง ต้นไม้ก็คอยเอาใจใส่

ให้ที่พักพิงให้ผลไม้ ให้กิ่งไม้ทำรัง นกก็คอยกำจัดแมลง แล้วช่วยเอาเมล็ดพันธิ์ของต้นไม้ไปตามที่ต่างๆ ทั้งสองอยู่กันอย่างมีความสุข
ส่วนสายลมก็ยังพัดไปเรื่อยๆ ในราตรีหนึ่งขณะที่สายลมกำลัง ลอยอาบแสงจันทร์อยู่นั้น ก็เห็นแสงเล็กๆแสงหนึ่ง

ค่อยๆ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า เมื่อเข้าไปใกล้ก็พบว่าเป็นแมลงตัวหนึ่ง
สายลมสงสัยว่าทำไมแมลงตัวนี้จึ่งมีแสง….เจ้าแมลงน้องเจ้าชื่ออะไรนะ
เราชื่อ ห้อยหิ่ง (หิ่งห้อย เล่นมุขบ้างจะได้ไม่เครียดจนเกิดไป) แมลงตอบ
สายลมถาม….เจ้าจะไปไหนนะ
หิ่งห้อยตอบ….เราจะไปบนนู้น (ว่าพลางชี้ขาน้อยๆ ไปบนฟ้าไกล)
สายสมสงสัย…..บนนั้นมีอะไรฤา
หิ่งห้อยแหงนหน้ามองท้องฟ้า แล้วยิ่งที่มุมปาก….เราจะไปหานางอันเป็นที่รักของเรา
สายสมแหงนหน้าไปไม่พอแมลง หรือ สิ่งมีชีวิตอื่นๆ นอกจากดวงดาวที่พราวอยู่บนท้องฟ้า
เราไม่เห็นมีอะไร……… สายลมสงสัย
ดูดีๆ สิ…พูดเสร็จหิ้งห้อยก็ชี้ไปที่ดวงดาวที่ใหญ่ที่สุด
นั้นไง ที่รักของเรา ….หิ่งห้อยพูดขึ้น
สายลมโพล่งออกมา ….นั่นมันดวงจันทร์
หิ่งห้อย ….ใช่ ดวงจันทร์ เรากำลังจะไปหาเธอ ไปละนะเจ้าสายลม(แล้วเจ้าหิ่งห้อยก็บินสูงขึ้นไป)
แต่สายลมก็ลอยตามไป…. เจ้าไปไม่ได้หรอก เจ้าไม่มีวันไปถึงนางได้หรอก มันไกลเกินไป
หิ่งห้อยได้แต่ยิ้มแล้วตอบอย่างมุ่งมั่น…. แต่เราจะไป
แล้วรวบรวมแรงใจบินทิ้งสายลมไว้เพียงลำพัง สายลมได้แต่บ่น…เราเตือนแล้วนะ
เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ สายลมรู้สึกว่ามีอะไรหล่นมาบนตัว เป็นร่างที่ไร้วิญญาณของเจ้าแมลงตัวน้อยนั้นเอง

สายลมได้แต่พูดอย่างเศร้าสร้อย…เราเตือนแล้วนะ

ย้อนเวลากลับ มา หลังจากทีเจ้าแมลงทิ้งสายลมไว้ มันบินไปเรื่อยๆ บินสูงขึ้นไป

ความหนาวเหน็็บ อากาศที่เบาบาง ความแปรปรวณของท้องฟ้า แต่มันก็ยังบินขึ้นไป

แม้อ่อนแรงมันก็ยังบินสูงขึ้นไป จนแรงเฮือกสุดท้าย มันก็ยังไม่ย้อท้อขยับปีก

ทันใดนั้นเอง มันรู้สึกว่าปีกของมันก็เบาลง มันเคลื่อนที่ได้เร็วยิ่งขึ้น มันพบว่าตัวมันเป็นแสง

เห็นร่างของตัวเองค่อยๆหล่นลงไป มันยิ้ม แล้วพูดว่า …ที่รักเรากำลังจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้
แล้วแสงเล็กๆนั้นก็พุ่งตรงขึ้นไป…………ไปสู่ดวงจันทร์ที่มันปรารถณา

การเดินทางของเจ้าหิ่งห้อยก็จบลง แต่การเดินทางของสายลมนั้นก็ยังคงต่อไป-

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s