อยากอยู่กับเธอให้นานกว่านี้

 28461.gifเพลง อยากจะอยู่กับเธอให้นานกว่านี้ 28461.gif

 ma-na-ge-ment

 

ความรัก ที่เกิดขึ้นมานั้น ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
เราเจอกันเพื่อจะต้องจากไกล ดังคนบนฟ้าจงใจแกล้งเธอและฉัน

(*) เมื่อในความเป็นจริงเรานั้นอยู่ห่างกันแสนไกล
เมื่อเวลาของเราหมดลงเธอคงจะต้องไป
แต่ว่าฉันมันทรมานเจ็บอยู่ในหัวใจ
อยากจะขอเวลาได้ไหม

(**) อยากจะอยู่กับเธอให้นานกว่านี้
อยากบอกเวลาให้เดินช้าๆสักนาที
เพื่อให้ใจที่เหนื่อยล้า มีช่วงเวลาที่ดี
เก็บความทรงจำเหล่านี้เอาไว้ในหัวใจ
อยากหยุดความเป็นจริงเอาไว้แค่นั้น
และหลอกตัวเองอยู่ในความฝัน ที่มันช่างมีความหมาย
เพราะฉันเข้าใจ ว่าต้องคิดถึงเธอแค่ไหน… เมื่อเราต้องไกลกัน

ความรักระหว่างเธอและฉัน
เป็นภาพคืนวันที่มันช่างล้ำค่า
ทำยังไงก็คงไม่กลับมา
ต่อให้เสียน้ำตามากมายแค่ไหน
[ซ้ำ *,**]

เหลือแค่เพียงตัวฉันที่อยู่เดียวดาย
ได้แต่มองเห็นเธอเดินลับไป
ทำได้แค่ร้องไห้อยู่อย่างนี้

อยากหยุดความเป็นจริงเอาไว้แค่นั้น
และหลอกตัวเองอยู่ในความฝันที่มันช่างมีความหมาย
เพราะฉันเข้าใจว่าต้องคิดถึงเธอแค่ไหน
เมื่อเราต้องไกลกัน…
 

 

 

 
Advertisements

รัก…ได้ยินหรือเปล่า

รัก..ได้ยินหรือเปล่า

บัว

รัก คำเดียวคำนี้ได้ยินบ่อย

ฉันยังไม่รู้ มันมีความหมายว่าอะไร

 

อาจจะร้อนจะแรงเหมือนกับไฟ

อาจจะเผาจนใจไหม้เกรียม

อาจเป็นฝนที่หนาวเหน็บ ฉันก็ยอมเสี่ยง

เพียงได้เจอรักแท้

 

 

จะเหน็บหนาวเท่าไหร่ ไม่กลัว

จะเปียกฝนเท่าไหร่ก็ยอม

ฉันหวังแค่ให้มีคน ที่ฉันรักยืนคอยตรงนั้นก็ชื่นใจ

อยากมีรักจริงๆ ซักที

ไม่ว่าร้ายหรือดีฉันนั้นพร้อมแลกด้วยใจ

เพราะว่าหมดทั้งตัวและใจฉันให้เธอ

 

รัก คำเดียวคำนี้ได้ยินรึเปล่า…

การเดินทางของสายลม#3

ในวันแ่ห่งความเหงาสายลมก็ยังล่องลอยไปเรื่อยๆ แล้วไปพบกับก้อนหินก้อนหนึ่ง

ก้อนหินก้อนนี้ เป็นก้อนหินกลมๆ เดิมมันเป็นส่วนของภูเขาใหญ่ แต่ถูกกาลเวลา

ทำให้มันกลายเป็นก้อนกลมๆ แบนๆคล้ายpizzaที่มีปลายเชื่อมอยู่กับภูผาใหญ่

ก้อนหิน….น่าอิจฉาเธอจังได้ไปไหนก็ได้ไป ดูเราสิ อยู่อย่างนี้ตลอด วันๆก็ได้แต่นั่งฟังหมู่นก แมลงคุยกับต้นไม้ใบหญ้าไปเรื่อยๆ

สายลม….แล้วไง

ก้อนหิน…เราอยากเปลี่ยนบ้าง อยากเจออะไรใหม่ๆ

สายลม…แล้วจะให้เราทำยังไง

ก้อนหิน…พาเราไปด้วยสิ

สายลม….ไม่ละเธอหนักไปเราเอาไปไม่ไหวหรอก

ก้อนหิน…งั้นทำไงดี ก้อนหินก็คิดสักพัก

ก้อนหิน…เรารู้แล้วเธอไม่ต้องพาเราไปก็ได้เรามีวิธี

สายลม…ทำยังไงละ

ก้อนหิน…ง่ายนิดเดียว เธอเห็นที่ฐานเราไหม

สายลม …เห็น

ก้อนหิน…เธอช่วยพัดขัดให้มันหลุดได้ไหม

สายลม….เราจะพยายาม

ว่า แล้วสายลมก็โหมกระหน่ำใช้แรงผลักให้ก้อนหินก้อนกลมๆแบนๆ นั้นหลุดออก

แต่ด้วยแรงสายสมคงทำไม่ได้ก้อนหินเลยอ้อนวอน สิ่งที่ผ่านไปผ่านมา

ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เล็กสัตว์น้อย สายฝน ต้นไม้ จนในที่สุดก้อนหินก็เป็นอิสระ

ก่อนที่ก้อนหินกำลังจะหลุดออก มันก็ได้ร่ำลาผู้ช่วยเหลือเหล่านั้น

สายลม….ถ้าเราออกแรงอีกทีเธอก็จะหลุดออกไปละนะ

ก้อนหิน…เราทำใจไว้ละ…ลาก่อนทุกคน

สายลมออกแรง เจ้าก้อนหินก็หลุด แล้วกลิ้งไหลลงเขาแห่งนั้นไป

ทุกสิ่งนิ่งเงียบให้กับการจากไปของก้อนหิน

สายลม…หวังวาเธอคงมีความสุข แล้วเราคงจะได้เจอกัน แล้วสายลมก็จากไปอย่างเงียบงัน

….กลับมาที่ก้อนหิน….

มัน ก็กลิ้งลงไปเรื่อยๆจนมาถึงกลางทาง มันกลิ้งไปจนมันรู้สึกว่าพื้นหายไป มันตกลงไปในช่องเขาแคบๆ

มันกระทบชะง่อนผาแห่งหนึ่งอย่างจัง ด้วยสภาพที่ถูกพัดกระหน่ำกัดเซาะกระแทกจนเป็นเวลานาน

ทำให้มันแตกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งที่เป็นลักษณะคล้าย สามเหลี่ยมกระเด็นตกเขา

ไปตกอยู่บนทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง อีกชิ้นส่วนยังคงกลิ้งต่อไป แต่ด้วยที่ว่ามันขาดชิ้นส่วนไปทำให้มันไปได้อย่างยากลำบาก

ทำให้ชิ้นส่วนทั้งสองต้องจากกับไปเหมือนชั่วนิรันดร

ส่วนที่เป็นสามเหลี่ยมก็ยังรอว่าจะมีใครพามันไปด้วย

ส่วนที่มีส่วนขาดไปก็พยายามเติมเต็มตัวเอง

แต่นั้นมันเป็นนิทานอีก สองเรื่อง…….

…..กลับมาที่สายสม…

วันหนึ่งสายลมไปเจอกับก้อนหินกลมๆแบนๆก้อนหนึ่งกำลังกลิ้งไปมาอย่างอารมณ์ดี

สายลม…ไงสบายดีไหม ไม่เจอกันนาน

ก้อนหินกลมๆ ….เราสบายดี แต่เราไม่รู้จักเธอ

สายลมสังเกตุว่าก้อนหินกลมๆนั้นมีลักษณะไม่เหมือนกับเพื่อนเก่าเท่าใด….ขอโทษ เราคิดว่าเธอเป็นเพื่อนเรานะ เธอทั้ง 2 คล้ายกัน

ก้อนหินกลมๆ …ไม่เป็นไร งั้นเราขอไปต่อนะ

สายลม …ลาก่อนขอให้เป็นวันที่ดี

ก้อนหินกลมๆ กับสายลมก็แยกทางกัน…

สายลมพัดไปอย่างอิสระ ..

ก้อนหินก้อนแรกยังคงรอส่วนที่ขาดหายมาเติมเต็ม…

ก้อนหินก้อนสุดท้าย..กลิ้งต่อไป..อย่างอิสระ..

การเดินทางของสายลม#2

มีนกตัวหนี่งถามสายลมว่า….เหงาไหม
สายลมตอบ…ไม่เหงา
นกถามอีกว่า….ทำไม
สายลมตอบ…จะเหงาทำไม ในเมื่อ เราเป็นสายลม จะไปไหนมาไหนก็ได้

“อยากทำอะไรก็ทำ เบื่อๆก็เปลี่ยนที่ไป เหงาไม่เหงา มันอยู่กับตัวเราไม่ใช่ใคร”

นกถามอีกว่า….งั้นไม่อยากมีใคร ไปด้วยเหรอ งั้นเราไปเป็นเพื่อนไหม
สายลมตอบ ….ก็แล้วแต่ (แล้วเวลาก็ผ่านไป)
นกก็ยังคอยบินตามสายลมไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ
วันหนึ่งนกก็ถามสายลมอีกว่า….สายลมเธอทำไมไม่รู้จักอยู่กับที่ บ้าง เราตามเธอไม่ทันนะ
สายลมตอบ …ก็เราเป็นสายลมนะ
นกตัดพ้อ….แต่เราเป็นนกนะ มีชีวิต มีจิตใจ เราก็เหนื่อยเป็นนะ
สายลมพูด….แต่เราเป็นสายลม ไม่มีชีวิต ไม่มีจิตใจ
สายลมพูดเสร็จ ก็ลอยต่อไป ทิ้งให้นกน้อยลอยเคว้งคว้างอยู่คนเดียว จนตกต้องบินอย่างไร้จุดหมาย
ต้นไม้เห็นนกบินอย่างอ่อนแรงก็เลยถามว่า…เป็นอะไรเล่าเจ้านกน้อยทำไมดูแย่ขนาดนี้
นกตอบอย่างหงอยๆ… เปล่าเราแค่ต้องการพักหนะ
ต้นไม้ก็เสนอว่า…งั้น มาพักอยู่กับเราก็ได้เราไม่ไปไหนหรอก หายดีก็ค่อยไป
นกเหลียวไปมองต้นไม้แล้วพูดอย่างเศร้าสร้อย….ขอบใจนะขอพักสัก เดี๋ยวก็แล้วกัน
เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ นกน้อยก็อาศัยอยู่ที่ต้นไม้นั้นเอง ต้นไม้ก็คอยเอาใจใส่

ให้ที่พักพิงให้ผลไม้ ให้กิ่งไม้ทำรัง นกก็คอยกำจัดแมลง แล้วช่วยเอาเมล็ดพันธิ์ของต้นไม้ไปตามที่ต่างๆ ทั้งสองอยู่กันอย่างมีความสุข
ส่วนสายลมก็ยังพัดไปเรื่อยๆ ในราตรีหนึ่งขณะที่สายลมกำลัง ลอยอาบแสงจันทร์อยู่นั้น ก็เห็นแสงเล็กๆแสงหนึ่ง

ค่อยๆ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า เมื่อเข้าไปใกล้ก็พบว่าเป็นแมลงตัวหนึ่ง
สายลมสงสัยว่าทำไมแมลงตัวนี้จึ่งมีแสง….เจ้าแมลงน้องเจ้าชื่ออะไรนะ
เราชื่อ ห้อยหิ่ง (หิ่งห้อย เล่นมุขบ้างจะได้ไม่เครียดจนเกิดไป) แมลงตอบ
สายลมถาม….เจ้าจะไปไหนนะ
หิ่งห้อยตอบ….เราจะไปบนนู้น (ว่าพลางชี้ขาน้อยๆ ไปบนฟ้าไกล)
สายสมสงสัย…..บนนั้นมีอะไรฤา
หิ่งห้อยแหงนหน้ามองท้องฟ้า แล้วยิ่งที่มุมปาก….เราจะไปหานางอันเป็นที่รักของเรา
สายสมแหงนหน้าไปไม่พอแมลง หรือ สิ่งมีชีวิตอื่นๆ นอกจากดวงดาวที่พราวอยู่บนท้องฟ้า
เราไม่เห็นมีอะไร……… สายลมสงสัย
ดูดีๆ สิ…พูดเสร็จหิ้งห้อยก็ชี้ไปที่ดวงดาวที่ใหญ่ที่สุด
นั้นไง ที่รักของเรา ….หิ่งห้อยพูดขึ้น
สายลมโพล่งออกมา ….นั่นมันดวงจันทร์
หิ่งห้อย ….ใช่ ดวงจันทร์ เรากำลังจะไปหาเธอ ไปละนะเจ้าสายลม(แล้วเจ้าหิ่งห้อยก็บินสูงขึ้นไป)
แต่สายลมก็ลอยตามไป…. เจ้าไปไม่ได้หรอก เจ้าไม่มีวันไปถึงนางได้หรอก มันไกลเกินไป
หิ่งห้อยได้แต่ยิ้มแล้วตอบอย่างมุ่งมั่น…. แต่เราจะไป
แล้วรวบรวมแรงใจบินทิ้งสายลมไว้เพียงลำพัง สายลมได้แต่บ่น…เราเตือนแล้วนะ
เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ สายลมรู้สึกว่ามีอะไรหล่นมาบนตัว เป็นร่างที่ไร้วิญญาณของเจ้าแมลงตัวน้อยนั้นเอง

สายลมได้แต่พูดอย่างเศร้าสร้อย…เราเตือนแล้วนะ

ย้อนเวลากลับ มา หลังจากทีเจ้าแมลงทิ้งสายลมไว้ มันบินไปเรื่อยๆ บินสูงขึ้นไป

ความหนาวเหน็็บ อากาศที่เบาบาง ความแปรปรวณของท้องฟ้า แต่มันก็ยังบินขึ้นไป

แม้อ่อนแรงมันก็ยังบินสูงขึ้นไป จนแรงเฮือกสุดท้าย มันก็ยังไม่ย้อท้อขยับปีก

ทันใดนั้นเอง มันรู้สึกว่าปีกของมันก็เบาลง มันเคลื่อนที่ได้เร็วยิ่งขึ้น มันพบว่าตัวมันเป็นแสง

เห็นร่างของตัวเองค่อยๆหล่นลงไป มันยิ้ม แล้วพูดว่า …ที่รักเรากำลังจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้
แล้วแสงเล็กๆนั้นก็พุ่งตรงขึ้นไป…………ไปสู่ดวงจันทร์ที่มันปรารถณา

การเดินทางของเจ้าหิ่งห้อยก็จบลง แต่การเดินทางของสายลมนั้นก็ยังคงต่อไป-

การเดินทางของสายลม#1

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว

สายลมขี้เหงา โดดเดี่ยว แต่แสนสุขใจ

ท่องเที่ยว เดินทาง ใช้ชีวิตเด็มที่

วันหนึ่ง ในท้องฟ้า สีครามสดใส

เสียงร่ำให้ เสียใจเศร้าโศก มาไกลๆ

สายลมแปลกใจ เสาะหา ที่มาเสียงโศกซึ้ง

พานพบ ปุยเมฆน้อย สีขาวตาแดง

เมฆน้อยหลงทาง พลัดพราก จากกลุ่ม

สายลมปลอบโยน พูดคุย ใส่ใจ

เมฆน้อยหัวเราะ มีรอยยิ้ม ร่าเริง

ทั้งสองเดินทาง สายลมพัดพา เมฆน้อยเคียงข้าง

สายลมไม่เหงา สดใส และสุขใจ

เมฆน้อยอุ่นใจ เคียงข้าง เคียงกัน

เติมเต็ม มีกัน เอียงอาย

วันหนึ่ง เมฆน้อย พานพบ กลุ่มเมฆใหญ่

กลุ่มเมฆ พบพาน ดีใจ

เมฆาน้อยออกห่าง แยกจาก สายลม

เมฆน้อยพูดคุย ใต่ถาม มีความสุข

สายลม เฝ้าคอย ชะเง้อหา

รอ คอย เนิ่นนาน

สายลมหันไป เมฆน้อยเป็นสุข สายลมสุขใจ

ถอนใจ ยิ้มละไม ถอยมา

เนิ่นนาน ไร้เสียง เมฆน้อยเอะใจ

เมฆน้อยหันมา ว่างเปล่า ไร้สายลม

สายลม จากไป หายไป

เมฆน้อยไม่โดดเดี่ยว สายลมจากไป หายไป

———————–

สายลมขี้เหงา โดดเดี่ยว แต่ร่ำไห้

ปุยเมฆน้อย ไม่เีดียวดาย เมฆน้อย ก็…………..?